گلی به گلی
یکی از سنت های زیبای مازندران خواندن شعرهای شاعران گمنامی مثل امیرپازواری ست.
امیر پازواری یکی از شاعران معروف
فولکوریک خطه سرسبز مازندران بود و مردم اشعار اورا در عروسی ها و جشن ها و یا در
زمزمه های مردمی شان در خانه و بیابان و سر کار و همراه با مردم و حتی در عزاداری هایشان
میخوانند. دردها و رنج های زندگی شان را در آن جستجو میکنند وآرزوهایشان را از
طریق آن بیان میکنند.
اغلب شعرهای پازواری در کوه و دشت های مازندران با آهنگ مخصوصی به نام "امیری" که یکی از ارکان موسیقی مازندران است خوانده میشود.
ترانه های مردمی و آوازهای محلی فراوانی
در زبان مردم جریان دارد.این شعرها بیان کننده ی رنج هایی است که حکام فئودالی و اربابان
محلی بر مردم وارد میکردند چنانچه امیر در ترانه ای، انبوه عشق خود را در سیاهی
روزگار انجام میدهد.
بلبل میچکا نسرو مره غم دارنه حاجی صالح بیک بیته مره بند دارنه
حاجی صالح بیک ته وسر ته برار مره سر هاده دیدار بوینم یار
نیشتبیمه شه سره من زومه ناله
بلبل خور بیارده که نو بهاره
درد عاشقی دارمه نوونه چاره
مست بلبل من ته ناله بلاره
خدایا سر هدایی سامون هاده
خدایا درد هدایی درمون هاده
ته جا من نخواستمه مال و ثروت
جان خدا مره هم زبون هاده
خور بمو کیجا جان یار بهیته
من نخش بیمه اا وه خار بهیته
خداره شکر یار نخار بهیته
وله چونه و دوک سیال بهیته
ته تن ره من رخت سیاه بوینم
ته چش کورا ته دست عصا بوینم
تره من دیوانه ی صحرا بوینم
تره من عاشق و شیدا بوینم
سر کوی بالا واش بچینم واش
پدساخته ریکا کره دنی فاش
الان شومبه گمبه شه گت ملاش
تره خربزه واری بزنه قاش
پ.ن1: این شعرها به اصطلاح مازندرانی ها
به صورت " گلی به گلی" خونده
میشه.
پ.ن2: به علت تعدد شعرها فقط چندتاشو تو این پست زدم ولی تو پست های بعدی بدون توضیح بقیه شعراشو میزارم.
که مازندران شهر ما یاد باد